Carrièretips & nieuws

Capteur

Solliciteren? Niet te vaak!

Gepubliceerd op


Honderden sollicitaties
Mirjam Willemsen heeft twee ordners met sollicitaties, het zijn er bij elkaar enkele honderden. Af en toe krijgt ze een kort briefje met ‘helaas’, maar vaak hoort ze helemaal niets van haar sollicitaties. Mirjam noemt zichzelf een allroung administrateur. Ze kon terecht bij bedrijven als Brink en KPMG. Ze is het de automatisering meegegroeid daar. De laatste baan die ze had was bij een verkooporganisatie van Canon, maar deze werd in 2008 verkocht en ging verder met minder mensen. Een periode zonder uitzicht op een nieuwe baan, maar met re-integratie volgde. Maar toch behoort de niet tot de kleine groep werklozen die wekelijks ongeïnteresseerd sollicitaties stuurt, omdat het moet van het UWV. Willemsen: “Ik wil juist dolgraag aan het werk. Ik heb door deskundigen naar mijn brieven en CV laten kijken. Die zijn in orde. Ik denk dat het met mijn leeftijd te maken heeft. Ik heb het gevoel dat mijn mails in een grote bak zand vallen. Het geeft je steeds een gigantische opdoffer. Als je niet eens antwoord krijgt, is dat respectloos. Je voelt je genegeerd.”
 
Sollicitatiedeskundige
43% van de sollicitanten krijgt geen antwoord op hun sollicitatie, volgens de vacaturesite Stepstone. Margot Ros begrijpt dat een afwijzing harder aankomt als een werkgever niet eens de moeite neemt om dat te laten weten. Ros kan daar heel boos om worden. “Aan de andere kant kan ik me ook voorstellen dat een toch al overbelaste HR-afdeling geen tijd heeft om 300 sollicitanten inhoudelijk uit te leggen waarom ze niet op gesprek mogen, hoe jammer dat voor de kandidaten ook is.”  Margot Ros is het best te omschrijven als sollicitatiedeskundige. Ze begeleidt werkzoekenden voor uitzend- en loopbaanbegeleidingsbureau Outstanding in Amsterdam. De werkzoekenden zijn vaak 45-plussers, met opleidingen die variëren van VMBO tot wetenschappelijk onderwijs. Ze komen van het UWV, of van instellingen en bedrijven die budget hebben om hun overtollige werknemers te laten coachen bij de zoektocht naar een nieuwe baan. Het zoeken naar een nieuwe baan is zo’n beetje een vak geworden, dat beseffen ook veel particulieren zich. Het is een vak wat je goed moet beheersen. Ros: “Het grootste misverstand onder mensen die hun baan kwijt zijn, is dat ze overal moeten solliciteren. Ze denken: ik moet weer geld verdienen. Daardoor vielen ze zich als het ware gedwongen om zoveel mogelijk brieven de deur uit te den. Dat werkt niet in deze tijd, omdat er altijd een aantal kandidadten is met een CV dat helemaal op de vacature aansluit.”
 
Coaching
Re-integratietrajecten van een half jaar of langer waarbij werkzoekenden wekelijks bij elkaar komen om hun sollicitatieactiviteiten te bespreken, zijn als methode een beetje achterhaald. Ros zet de cursisten het liefst achter een computer, na een periode van individuele coaching en diverse trainingen. Zo kunnen ze aan de slag met het verfijnen van de CV’s en LinkedIn-profielen, en schrijven en verbeteren van sollicitatiemails en bezig met het zoeken naar vacatures, tijdens de training. Ze kunnen aan elkaar, of aan de coach vragen stellen als ze vastlopen.  Kandidaten helpen elkaar verder met stevige discussies.
 
Te onderdanig
“Ik weet uit ervaring dat het helemaal niet nodig is om een paar honderd mails te schrijven zonder op gesprek te mogen”, zegt Ros. “Dan doe je iets fout. Je schrijft op de verkeerde banen, weet niet wat je wilt of praat de werkgever met allerlei clichés teveel naar de mond. Velen stellen zich ook te onderdaning op. Je moet overtuiging uitstralen, dan hoeft leeftijd geen belemmering te zijn. En je moet natuurlijk bij zijn in je vak. Een ICT’er met een kennisachterstand van twee jaar is kansloos.”
 
Zelfvertrouwen
Ros constateert ook dat veel mensen een deel van hun zelfvertrouwen kwijtraken als ze steeds worden afgewezen. “Ze kruipen in hun schulp. Ik herinner me een vrouw die als vrijwilliger dertig jaar had gekookt voor dertig mensen, week in week uit. Ze vermeldde dit niet tijdens haar sollicitaties en zette dit niet in haar LinkedIn-profiel. Omdat ze dacht dat het niet belangrijk was, maar dat is het juist wél.”
 
Bescheidenheid en succes
Bescheidenheid kan een valkuil zijn. Deze valkuil herkent Mirjam Willemsen in zichzelf. “Vroeger leerde je dat bescheidenheid een deugd is. Maar het is niet handig bij het zoeken naar een baan. Dat realiseer ik me nu wel.” Succes is aanstekelijk. Op de cursus van Ros krijgen werklozen nieuwe energie als er een cursist op gesprek mag en een baan krijgt Binnen een jaar vindt ruim de helft van de cursisten een nieuwe baan.
 
 
De situatie van Willemsen is inmiddels verbeterd. Ze heeft klanten van een klein adminsitratiekantoor in Amsterdam overgenomen, samen met een vriendin. Ze werkt hiermee twintig uur per week. “Ik hoop natuurlijk dat het een volledige werkweek wordt. Maar inmiddels solliciteer ik nog maar naar een baan van twintig uur.”